Heileó Vegas!
Cathair atá ionraic faoina bréagacht!

‘Ar thaitin Las Vegas leat?’ Ceist bheag shimplí.

Ceist dhíreach nach gá mórán machnaimh a dhéanamh uirthi, shamhlófá.

Caithimse cuid mhaith ama ag iomrascáil le ceisteanna casta, tábhachtacha ar nós: An bhfuil mo shaol ag dul sa treo ceart? An cara maith mé?

Mar a dhéanann go leor daoine, chaith mé seachtain in Las Vegas ag tús na míosa.

D’fhan muid ar an ‘strip’, mar a dhéanann formhór na gcuairteoirí.

Tá mé go fóill idir dhá chomhairle faoin áit.

Ní hé gur duine mé nach bhfuil dúil agam i Meiriceá agus i gcathracha.

Tá mo chroí istigh in Nua-Eabhrac, idir beocht na cathrach féin agus na daoine ilghnéitheacha, iltréitheacha inti.

Chaith mé cúpla seal ag teagasc Gaeilge ‘upstate’, mar a thugann siad air, cúpla uair an chloig ó thuaidh ón gcathair is spleodraí ar domhan, dar liom.

Thaitin sin liomsa freisin. Bhí aer úr ann agus coillte glasa, tiubha agus bhí mé in ann an Hudson a chloisteáil ó mo sheomra codlata.

Ach bhí fonn orm Vegas a fhágáil a luaithe agus a thuirling muid ann.

Níor tharla sin dom riamh i mo shaol.

Bhí mé corraithe ag na hóstáin mhóra, na dathanna scéiniúla agus trup ard na meaisíní nach stadann ó mhaidin go hoíche.

Ar ndóigh, má tá tú istigh sna hóstáin seo, ní aithníonn tú an mhaidin ón oíche, ar eagla go mbeadh fonn ort dul a luí, gan do chuid airgid a chur amú.

D’fhéadfá an lá ar fad a chaitheamh laistigh d’óstáin: tá bialanna, ionaid siopadóireachta agus amharclanna ollmhóra le fáil iontu.

Bunaíodh ‘strip’ cáiliúil Las Vegas i 1941 nuair a osclaíodh an chéad casino ann.

Ó shin i leith, chuirfeadh oidhreacht ghairid na háite scannán i gcuimhne duit, idir mobsters contúirteacha, ceolchoirmeacha The Rat Pack agus tástáil adamhach (atomic testing).

Is dócha nach aon ionadh gur áit í nach bhfuil cosúil le haon áit eile ar domhan agus a leithéid sin de stair aici.

De réir a chéile, chuaigh mé i dtaithí ar an áit.

Chuaigh mé i dtaithí ar leagan Las Vegas de Thúr Eiffel a fheiceáil lasmuigh de dhoras an óstáin.

Chuaigh mé i dtaithí ar leagan cruthaithe de Nua-Eabhrac, ar Dhealbh na Saoirse (Statue of Liberty) ar dhroichead Brooklyn agus ar an óstán a lig air gur cathair álainn Venezia a bhí ann.

Thuig mé nach mar a chéile cur chuige Las Vegas agus aon áit eile ar thug mé cuairt uirthi. Is cathair bhréagach í Las Vegas, ach tá sí an-ionraic faoina bréagacht.

vegas aris

Léiriú fantaisíochta is ea gach rud a fheiceann tú in Vegas.

Tugann Vegas le fios go bhfuil réaltacht ann ach nach gá maireachtáil inti i gcónaí.

Tá cead ól ar na sráideanna.

Tá cead pósadh i séipéal beag bán agus aithriseoir Elvis an searmanas a cheiliúradh.

Tá tuiscint agamsa ar ‘áit’ atá foghlamtha agam, agus ba í Las Vegas a cheistigh an tuiscint sin den chéad uair.

Bhraith mé míshocair, míshócúlach, míchompordach ann.

Glacaimid lena bhfuil timpeall orainn gan cheist, go hiondúil.

Chuir Las Vegas i gcuimhne dom nach bhfuil sa domhan ach léiriú ar shamhlaíocht na ndaoine atá ag cur fúthu ann.

B’fhiú an míshuaimhneas ar fad leis an léargas sin a fháil.